Carla staat morgen alweer 6 weken bij mij. De tijd is om gevlogen. En wat is ze leuk, nog veel leuker nu ik haar nog vaker zie. Heel langzaam geïntroduceerd in de kudde, waarin ze nu ook haar zegje begint te doen. En toch maar overstag gegaan mijn voer op te eten .
Maar wat straalt dat paard een rust uit, droogkloot eerste klas. Nu voor de tweede keer meegenomen op de poetsplaats. Wat kijkerig, snurken en ril , maar laat het over zich heen komen. Even had ik paniek over haar stralen, waarin ze snel rotstraal ontwikkeld. En toen ze wat gevoelig liep, dacht ik nu zijn de rapen gaar en ben ik terug bij af.
Maar niets was minder waar. Haar balans is enorm verbeterd door alle obstakels hier en waarrempel gaf ze haar voeten gewoon. Prachtig hol getrokken en mooie stralen. Even uit voorzorg ingesmeerd, maar jeetje wat past een hoef zich goed aan. Maar ook haar eigenaresse past zich snel aan en vind haar draai goed op stal.
Carla verliest al wat spekjes, en oogt diep en diep zwart. Van de dames op stal hoor ik dat ze zo gelukkig en opgewekt kijkt. Wat wil een mens nog meer?! (geen regen meer )
Ik krijg toch best veel vragen hoe ik een paard introduceer in ons paddock paradise.
Fases in de introductie van een nieuw paard:
# Allereerst komt de nieuwkomer in de paddock met aangrenzende longercirkel te staan. De dag van aankomst hou ik het goed in de gaten of er veel onrust heerst en of er ’s nachts eventueel een paard bij in moet. ( ook voor mijn eigen nachtrust). Zeker als ze het gewend waren s nachts in stal te staan. Op deze manier kan ik al inschatten hoe de kudde reageert en wat de introductie volgorde gaat worden.
# Na een aantal dagen acclimatiseren, gewend te zijn aan het hooi en te hebben gelegen laat ik het paard een deel van de track zelfstandig verkennen.
# Wanneer het paard de routes/uitwijkmogelijkheden in alle rust heeft kunnen verkennen laat ik de leider Breeze erbij. Ik weet hoe hij reageert en is een meester in het op sleeptouw nemen.
# De dagen erna voeg ik er steeds een ander paard dat onderaan in gang staat erbij. De merries het liefst na een aantal dagen en nog mooier tijdens de hengstigheid.
# Als dat goed gaat mag er een nieuwsgierige bij en is er even wat reuring. Maar het paard kent inmiddels alle uitwegen, waarbij er meestal al snel weer rust heerst.
# Als laatste voeg ik het probleem veroorzakende paard erbij. Die reageert op de onrust, meningen van de merries en laat niet snel nieuwkomers op zijn territorium. Tot leider Breeze deze op zijn plek zet. Dit laat ik overdags even op zijn beloop, ze leren elkaar inschatten en ontwijken.
# Voor het donker gaan ze dan nog even een aantal avonden apart s nachts, zodat er gerust kan worden en ook ik weer een beetje nachtrust krijg. Het blijft toch altijd spannend.
Zomers gaat dit nog weer anders. Dan laat ik de nieuwkomer op de track rond de weide als de rest mag grazen.
Ik liet het in mijn verhaal al een beetje door schemeren. We hebben er een nieuw gezicht bij, weliswaar een bekend gezicht, maar even speciaal. Ik heb de tinker merrie Carla mogen ophalen om bij ons in het paddock paradise te komen wonen. Zo kan ik haar gemakkelijker trainen en kan ze de hele dag rondscharrelen.
Ze is er inmiddels alweer een dikke week en heeft al aardig kunnen wennen. Eerst naast de kudde, waarbij ze de eerste 2 dagen niet bij de hooiruif weg te slaan was. Gauw werden de reacties duidelijk en kon ik bepalen hoe we de introductie gingen doen. Allereerst met leider Breeze die zoals gewoonlijk haar onder zijn hoede mee nam de paden op. Elke ochtend gingen ze samen op pad en liet ik er een nieuw paard bij. Zo leerde ze de routes kennen en kan ze haar eigen pad bewandelen.
Ze laat zich wel op de kop zitten en zoekt meer contact met mensen. Drinkt alleen bewegend water en kan mijn kookkunsten nog niet zo waarderen. Heerlijk om haar zo nog veel beter te leren kennen. Het is nog wel even afzien voor haa, vanuit een geïsoleerde stal naar dag en nacht buiten met dit weer. Kan ze haar prachtige winterjas eens goed gebruiken en gaat de overtollige voorraad spek er een beetje af.
Ik ben altijd bezig met het optimaliseren van de leefomgeving van mijn kudde. Waarom? Omdat ze zich hier 23 uur meer in bevinden dan bij mij in de rijbaan. En als je het dan zo bekijkt kan het van enorme trainingswaarde zijn.
De paarden worden handiger, vitaler en bepalen hun eigen gewoontes. De één mag graag de haag snoeien, terwijl anderen spelen of kruiden zoeken. Een sprong over de boomstammen, schouderbinnenwaarts langs de autobanden, halt en stretch bij de waterbak of heuvel neerwaarts om te kunnen drinken.
Zie je mij tussen de kudde, dan sta ik vaak te observeren. Ik leg graag de metamorfoses vast en pas hun eethouding aan om een bepaalde spiergroep aan te spreken.
De één moet meer zijn bekken kantelen, de ander zijn onderhals minder gebruiken en meer kap ontwikkelen en weer een ander wordt handiger op de traptreden.
Zelfs als de baas van stal is, traint het paard door. Mooi dat ’t zo kan toch?!
De stressvlekken verdwijnen langzaam. Mijn meisje Gwen is weer heel thuis. Wat heeft het me in zijn greep gehouden. Zou ze wel weer ontwaken. Ze vroegen nog net niet of ik een kater had. Wat voel ik mij brak. Je hebt er geen invloed op, alles in handen van de artsen. Het is hum werk, maar toch, het is een deel van jou. En zorg ik ergens voor dan doe ik dat met heel mijn toewijding en geen haar minder.
Dat hebben ze daar ook gezien. Hooi voor een weeshuis mee, emmers met pulp en iedereen die er werkt wist dat ze haar eigen rantsoen heeft.
Maar wat hebben ze haar fijn verzorgt en behandeld. Ze kreeg zelfs een windwaaier toen het zo warm op stal was. Geen rood vlekje te vinden op mijn witte paard. Vakwerk, kan niet anders zeggen.
Sanne was mee ter ondersteuning en heeft ons op de gevoelige plaat vastgelegd. Maar goed ook, want die vriendelijke arts Marco had het “bewijsmateriaal” (dat de tanden er ook echt uit waren) in een zakje in het paspoort gedaan! Er lief uiteraard, maar iets teveel details voor mij. Ik zou een waardeloze assistent zijn (had nog wel veearts willen worden ook) Gelukkig tactisch en optijd weggemoffeld door Sanne. Ik had de auto niet gehaald , en had zelf aan het zuurstof gekunt.
De kudde begroette haar fijn en de komende dagen zal de rangorde weer iets veranderen. Gwen ruikt anders en ook haar losse bijtgebit, is niet meer.
Dank je wel voor ieders medeleven en lieve berichten. En Paardenkliniek Wolvega , Marco en zijn team, dank jullie wel voor de goede zorgen voor Gwen en mij. Tot volgende week, dan mogen de hechtingen eruit. (oh god).
Update. Het gaat goed met Gwen. Ze is goed uit de narcose gekomen en stond snel weer op 4 hoeven. Om 17.00u mocht ik haar bezoeken en stond mevrouw al hooi te eten! Ja, een tinker en nuchter moeten blijven is haast een groter punt dan de hele operatie zelf.
Nu hopelijk alle spanning weg komende nacht, want wat heb ik slecht geslapen. Elk scenario kwam voorbij. Voor iemand die al flauw valt bij het zien van een druppie bloed, was dit niet een hele fijne situatie. Goddank was d’r alleen nog een infuus zichtbaar en zag ze er gewoon uit als mijn Gwen. Precies als dat ik haar had achter gelaten. Ze mag zelfs morgen weer mee naar huis. Gelukkig, want twee paarden minder in een week geeft een grote leegte.
Volgende week nog een keer terug voor het verwijderen van de hechtingen
En daar zit ik dan, even mijn gedachten verzetten op de telefoon. Vanmorgen stond de afspraak op de kliniek voor Gwen haar gebit. Gisteren jarig en 23 geworden en vandaag moeten achter laten. Voor iemand die altijd alles zelf oplost, is dat een heel ding. (paardenarts Marco keek me vragend aan). Alhoewel ik graag assistent had willen worden, kom ik er verder nooit.
Dus eigen hooi mee, supplementen en nog net geen pyjama.
Op de foto’s en zelfs op de bewogen foto’s was al snel duidelijk dat het niet goed zit. Alle voortanden zijn aangetast en zelfs enkele kiezen had Marco zijn twijfels over. Ze moet pijn hebben en de keuze om alleen de twee zichtbare tanden te trekken was er eigenlijk niet. Je laat een paard niet met pijn lopen, maar beslissen dat het haar tijd is kan ik ook niet. In 3 kwartier is ze er morgen vanaf. Dan nog een dagje ter observatie en mag ik haar ophalen.
Waarschijnlijk met een centbakje onderlip en zichtbaar uitstekend stukje tong. Het zal even aanpassen worden, want ze mag geen gras en zetmeelhoudende voeding vanwege haar zomer exceem.
Klein pluspuntje, ze schatten haar 16. Die steek ik in m’n zak!
Niet eens tijd om mijn gedachten te verzetten voor het vertrek van Alvaro, dient het volgende breinbrekende dilemma zich al aan.
Mijn oma Gwen heeft altijd al extra zorg en aandacht nodig. Ze heeft sinds enkele jaren er een kwaaltje bij, namelijk EORTH. Een lelijke en vooral pijnlijke aandoening van het gebit. Er was al eens een tandje getrokken en heeft ze een wiebeltand. Er is weinig aan te doen en de ziekte tast steeds meer tanden aan. Er vormt zich extra cement rond de tandwortel wat enorme druk geeft in de tandkas en weefsels. Rood en ontstoken tandvlees en tanden worden broos en kunnen daardoor afbreken.
Gwen is zacht gezegd niet heel voorzichtig met zichzelf en laat ook geen ongemak zien. Eet gewoon en is goed aan de maat. Ook in het werk is ze vrolijk en voor haar mankementen erg goed te pas.
Waarbij ik dacht dat haar wiebeltand weer voedselresten had opgehoopt en daardoor vies rook. Bleek vandaag bij het ontsmetten en tandsteen weghalen, meer aan de hand te zijn.
Na contact met de kliniek en mijn eigen tandarts, gaat ze op de foto. Daarna wordt er gekeken hoeveel tanden zijn aangedaan en wat voor opties er zijn.
Langzaam voegt Alvaro zich steeds meer tussen de bestaande kudde. De hefstigste merrie is hengstig geweest en was niet bij Alvaro weg te slaan. Tot vervelends en tot grote ergernis van Cas, liep Gwen de hele dag achter hem aan. Wat moest hij hier nu weer mee?!
Ook met de andere merrie heeft hij een patstelling. Heel erg leuk vindt ze hem nog altijd niet, vooral niet als er eten in de buurt is, maar af en toe kroelen op haar favoriete brug, mag.
En hoe gaaf is het als je Alvaro naast de kuddeleider Breeze ziet staan eten uit hetzelfde voerpunt! Heel nederig en netjes nam hij voorzichtig plukken van het hooi, waarop Breeze zijn hoofd voor hem aan de kant deed. Op sommige momenten wordt Alvaro nog wel even op zijn plek gezet, want echt heel handig is hij nog niet. Hij loopt snel binnen je persoonlijke ruimte, en dit wordt in de kudde ook niet geaccepteerd. Er vielen veel kleerscheuren en Cas was echt heel erg naar. Waarbij ik Alvaro zelfs een aantal keren apart heb gezet, om bij te kunnen komen. Maar! wat is hij nu behendig en staat hij stabiel op zijn benen. Hij struikelt niet meer, heeft een mooie schakeling in de verschillende bewegingen en staat veel meer ‘op’ de grond. Hij is op Onna geaard, mag ik wel zeggen :).
Als ik naar hem kijk zie ik al veel meer paard staan. Mooie rondingen in zijn billen beginnen zichtbaar te worden en maakt hij steeds meer gebruik van zijn skelet. Veel gespannen spieren heb ik doen ontspannen en langzaam kan hij de onderontwikkelde spieren gaan gebruiken. Af en toe valt er een achterbeen uit, en zie ik de paniek in zijn ogen. Ik heb dit bij Casanova in het begin in veel ergere mate mee gemaakt, en heb hem verzekerd hem te gaan helpen.
Al met al ben ik ontzettend trots op zijn vooruitgang en hoop ik dat zijn kleerscheuren snel plaats zullen maken voor een gloednieuwe wintervacht. Hij moet nog ontzettend veel leren in de kudde en ook ten opzichte van mijn regels. Hij is erg lomp en heeft 0,0 respect voor mijn ruimte. Hij is niet snel onder de indruk van mijn stem of handgebaren en volgt zijn eigen kop (hoofd). Dit gaat vast en zeker nog voor veel vuurwerk tussen ons zorgen ;P.
Alvaro heeft nu een week kunnen wennen bij ons naast de kudde in zijn eigen paddock. Hier kon hij rustig bijkomen van de verhuizing en op afstand kennis maken met de andere paarden(vrienden). Dat het nog niet zo heel snel vrienden worden, bleek al snel. Waarin ik eerder schreef dat Casanova heel geïnteresseerd was op een vriendelijke manier, is dit nu omgeslagen in het weghouden van Alvaro. Vooral bij ‘zijn’ merrie Gwen, die op haar beurt het liefst een stuk uit zijn billen wil proeven. Zelfs de ondersten in rang doen nu ineens popiejopie en jagen op hem! Alvaro heeft alle routes de afgelopen week zelf mogen ontdekken en durft erg veel te ondernemen. De bruggen neemt hij veelvuldig en ook de rozenbottels zijn favoriet bij hem.
Ik heb ervoor gekozen hem langzaam te introduceren bij een gedeelte van de kudde. Zo bleven er uitwegen over en kon ik de onderlinge verhoudingen goed monitoren. Soms sloten ze hem zelfs in en dan ben ik wel even heel erg teleurgesteld in mijn verwende, veelste goed hebbende, kudde. Maar ook dit hoort erbij, en Alvaro laat zijn onderdanigheid zien door urine te laten lopen. Hij durft zelfs de merrie Belle aan te gaan die vanaf dat moment alleen nog maar aan ‘boos kijken’ doet.
Het viel mij op dat Alvaro zijn achterhand erg stijf hield, mede door de bemerking in zijn bekkengebied. Dit beperkte hem in zijn vrijheid om van zich af te bijten. Ik heb hem een myofasciaal behandeling gegeven, waarna hij even een paar dagen in zijn paddock kon bijkomen. Toen hij daarna weer bij de kudde werd gevoegd heb ik hem op de grote weide tussen de kudde laten grazen. Casanova bedacht zich geen moment en ging vol in de aanval, waarin binnen een seconde de achterbenen van Alvaro door de lucht vlogen, een voltreffer! Casanova was zichtbaar onderste boven van deze nieuwe lenigheid. De rennende speelbal bleek niet meer zomaar weg te rennen, maar beet nu van zich af. Ook liet hij een prachtige uitgestrekte galop zien, waar mijn mond van open viel! Zoveel gemak en bijna met een ‘ne ne, ne ne’ houding, galoppeerde hij rustig voor Cas uit. Wat heb ik staan te genieten van hem. Trots dat hij was, en dat sterkte hem zichtbaar. Ik besloot hem tussen de kudde te laten die avond. Bergen met hooi heb ik gevoerd en zelf geen oog dichtgedaan ’s nachts, maar ’s ochtends stond hij zelfs in de schuilstal! (de andere paarden waren er even niet :P).
Het regende en ik zag zichtbaar een in één gedoken haflinger staan met waarschijnlijk best spierpijn van de aanvaringen de dag ervoor. Ik heb hem met best veel overtuiging mee kunnen krijgen naar zijn paddock, waar hij even niet hoefde op te letten en kon opladen. Hij was het niet helemaal met mij eens, want hij had nu kuddegenoten, ook al kon ík er nog niet echt van genieten.
Ik blijf het goed in de gaten houden en ik kan niet alles voor ze oplossen, maar ik laat hem niet aan zijn lot over. Het is immers mijn idee om ze bij elkaar te zetten op deze voor hun beperkte oppervlakte.
Uiteraard heb ik al als een echte penny mijn vlechttechnieken op zijn manen uitgeprobeerd :).
.
)
Heerlijk om haar zo nog veel beter te leren kennen. Het is nog wel even afzien voor haa, vanuit een geïsoleerde stal naar dag en nacht buiten met dit weer. Kan ze haar prachtige winterjas eens goed gebruiken en gaat de overtollige voorraad spek er een beetje af.
, en had zelf aan het zuurstof gekunt.
